Posted in Verse Explanation

பொறுமை

மிகுந்த மனத்தாழ்மையும் சாந்தமும் நீடிய பொறுமையும் உடையவர்களாய்…
எபேசியர் 4:2

ஆவியின் நான்காம் கனி நீடிய பொறுமை. நாம் சாந்தத்துடனும், சமாதானத்துடனும், சந்தோஷத்துடனும் மற்றவர்களிடத்தில் அன்பாகவும் இருக்கவேண்டுமென்றால், முதலாவது பொறுமையாக இருப்பதற்கு கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். தேவன் நம்மிடத்தில் இதை முக்கியமாக எதிர்பார்க்கிறார் அதுவும் நீடிய பொறுமையுள்ளவர்களாய் இருக்கவேண்டும் என்று.

(ஆங்கில பதிப்பிற்கு – For English Version)

நம்முடைய பேச்சிலே பொறுமை

ஒரு முறை நானும் என் நண்பனும் பேருந்திலே பயணம் செய்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது ஒரு வயதான மனிதர் எங்கள் அருகில் வந்து அமர்ந்தார். அவர் எங்களிடத்தில், தன்னுடைய வாலிப வயதில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை பகிர்ந்துக்கொண்டார். இந்திய ரயில்வே துறையில் கட்டிட வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த காலக்கட்டத்தில் நடந்த சம்பவம் அது. ஒரு நாள் வேலை முடிந்ததும், முதல் மாடியில் கைகால்களை கழுவிக்கொண்டிருக்கையில், கீழே நின்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு மேல் அதிகாரி மேல் அந்த தண்ணீர் பட்டிருக்கிறது. மிகவும் கோபமடைந்த அந்த அதிகாரி, இவரை நோக்கி திட்டியிருக்கிறார். படிப்பறிவு இல்லாத முரடணைப்போல வாழ்ந்துக்கொண்டிருந்த இந்த நபர், கவனக்குறைவாக நடந்த இந்த செயலுக்கு மன்னிப்பு கோராமல், இவரும் பதிலுக்கு ஏதோ திட்டியுள்ளார். இந்த வாக்குவாதம் கைகலப்பில் வந்து முடிந்துள்ளது. மிகவும் கோபமடைந்த அதிகாரி, இவரை நோக்கி, “என்னால் உன்னை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்ய முடியும்” என்று கூறியுள்ளார். பதிலுக்கு இவர் கோபமுடன் வேலையை விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டாராம்.

பின்னர் வேறு இடங்களெல்லாம் அலைந்தும் அரசாங்க வேலை கிடைக்கவே இல்லை. தன்னுடைய மகனும் திருமணமானதும் சொத்தை எல்லாம் எழுதி வாங்கிக்கொண்டு தனிக்குடித்தனம் சென்றுவிட்டானாம். இப்பொழுது அன்றாட சாப்பாட்டிற்கே இந்த தள்ளாத வயதில் அழைந்து திரிந்து, வேலை செய்து சாப்பிட வேண்டியுள்ளது என்று கண்ணீர் விட்டார். மேலும் அவர், “அன்று அந்த அதிகாரியிடம் நான் பொறுமையாக இருந்திருதேனானால், இன்று வீட்டில் உட்கார்ந்து என் மனைவியுடன் ஓய்வூத்தியத்தில் நிம்மதியாக இருந்திருப்போம்” என்றார்.

ஆம், அன்று அவர் பொறுமையாக இருந்திருந்தாரென்றால், இந்த கஷ்டமான சூழ்நிலை வந்திருக்காது. நாமும் நம்முடைய அன்றாட வாழ்வில் அநேகரிடத்தில் பொறுமையில்லாமல் ஏதாவதொரு வார்த்தையை விட்டிருப்போம். அது நமக்கே பின்னாட்களில் வினையாக மாறிவிடும் சூழ்நிலையை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. ஆகவே தான் வேதாகமம் இப்படியாக கூறுகிறது, “என் பிரியமான சகோதரரே, யாவரும் கேட்கிறதற்குத் தீவிரமாயும், பேசுகிறதற்குப் பொறுமையாயும், கோபிக்கிறதற்குத் தாமதமாயும் இருக்கக்கடவர்கள்” – யாக்கோபு 1:19.

நாம் நம்முடைய பேச்சிலே பொறுமையில்லாமல், கோபத்துடன் கொட்டும் வார்த்தைகளினால், மறுமுனையில் இருப்பவருடைய இருதயமும் நொருங்கும், பல வேளைகளில் அது ஒரு ஆறாத தழும்பையே அவர்கள் இருதயத்தில் ஏற்படுத்திவிடும். ஆகவே, எந்த சூழ்நிலையிலும் நாம் பொறுமையாக பேச கற்றுக்கொள்வோம். பொறுமையாக பேசும்பொழுது, நம்முடைய மூளைக்கு நாம் சற்றே சிந்திப்பதற்கு அவகாசம் கொடுப்போம். அப்பொழுது நன்மை தீமையை பகுப்பதற்கு அது வழிகாட்டும். நன்மையானதை செய்வதற்கு வழிவகுக்கும்.

நம்முடைய செயல்களிலே பொறுமை

பதறிய காரியம் சிதறும் என்ற பழமொழியே உண்டு. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியமும் பொறுமையுடன் செய்யவேண்டும். நாம் பொறுமையை இழக்கும்பொழுது நம்முடைய இருதயத்தின் இரத்தக்கொதிப்பு அதிகரிக்கும்; நாம் செய்யவேண்டிய காரியங்கள் ஒரு படபடப்புடனே செய்ய நேரிடும்; முடிவில் காரியம் எதிர்ப்பார்த்த அளவிற்கு செம்மையாக செய்ய முடியாமலே போய்விடும்.

அநேக முறை, போக்குவரத்து சமிக்கையில் (சிக்னல்) நின்று கொண்டிருக்கும்பொழுது, பச்சை விளக்கு எறிந்த அடுத்தகனத்தில் பின்னால் நிற்கும் பொறுமையற்ற மனிதர்கள் ஒலி எழுப்பி முன்னால் நிற்கும் வாகன ஓட்டிகளுக்கும் ஒரு பதற்றத்தை ஏற்படுத்துவதை கண்டிருக்கிறேன். இரண்டு-மூன்று நிமிடம் காத்திருந்தவர்களுக்கு முன்னால் இருக்கும் வாகனம் செல்ல ஒரு சில வினாடிகள் அவகாசம் அளிப்பதில்லை; பொறுமையாக இருப்பதில்லை.

நம்முடைய ஒவ்வொரு செயலிலும் நாம் பொறுமையை கடைப்பிடிப்போமானால், நமது எண்ணங்களிலே ஒரு சாந்தம் இருக்கும்; சாந்தம் இருந்தால் நாம் செய்யும் காரியத்தில் நிதானம் இருக்கும்; நிதானமாய் செய்யும் காரியங்களினால், நாம் சிந்திப்பதற்கு சற்றே இடம் கொடுப்போம்; நிதானமாய் சிந்தித்து செயல்படும் எந்த காரியமும் தோல்வியில் முடியாது. மேலும், நாம் பொறுமையாய் இருக்கும்பொழுது, நம்மை சுற்றியிருக்கும் சூழ்நிலையும் அமைதலுள்ளதாக இருக்கும்; பொறுமையாய் மற்றவர்களிடம் பேசும்பொழுது, அவர் எவ்வளவு கோபத்துடன் இருந்தாலும் அவர் சமாதானமைடவர்.

தேவனிடத்தில் பொறுமையை காத்தல்

நம்முடைய செயல்களில் பொறுமையாக இருக்கும் நாம், தேவனிடத்தில் ஜெபத்தில் ஒரு காரியத்தை கேட்டு அது உடனே கிடைக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். தேவன் நமக்கு ஒரு வாக்குத்தத்தம் கொடுத்தால், அது உடனே நிறைவேறவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். வேதம் சொல்கிறது, “ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒவ்வொரு காலமுண்டு” – பிரசங்கி 3:1. பக்தன் பாடுகிறான், “அதினதின் காலத்தில் ஒவ்வொன்றையும் நேர்த்தியாய் செம்மையாய் செய்பவரே” என்று. ஆம், நம்முடைய தேவன் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு காலத்தை நிர்ணையித்து கச்சிதமாக காரியத்தை செய்து முடிப்பார்.

மனிதர்களான நாம், சில நேரங்களிலே மனதளவில் ஆசைகளை வைத்துக்கொண்டு சுயத்திலே பொறுமையில்லாமல் செயல்பட துவங்குகிறோம், பல வேளைகளில் அது தேவனுடைய பார்வையில் ஏற்புடையாதா இல்லையா என்று கூட யோசிப்பதில்லை. தேவன் இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் நம்மை நமது வழியில் விட்டு பின் சிட்சித்து சேர்த்துக்கொள்ள நேரிடும்.

சில வேளைகளில் வாக்குத்தத்தத்தை தேவன் கொடுத்தாலும் அதை நிறைவேற்ற சில காலங்கள் பொறுமை காக்க வைக்கிறார். உதாரணமாக நாம் அறிந்திருக்கும் ஆபிரகாமின் வாக்குத்தத்தம் – தேவன் அவனுக்கு வாக்களித்தும் அவன் 25 வருடங்கள் பொறுமையாக காத்திருக்க வேண்டியது இருந்தது.

“ஆரம்பத்திலே துரிதமாய் கிடைத்த சுதந்திரம் முடிவிலே ஆசீர்வாதம் பெறாது” – நீதிமொழிகள் 20:21

ஆகவே எல்லாவற்றிலும் பொறுமையை காத்து, தேவன் எதிர்பார்க்கும் கனியை நாம் வெளிப்படுத்துவோம்.

Advertisements

One thought on “பொறுமை

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s